Over de LVVP

Vervuiler betaalt bij invoering MacroBeheersInstrument (MBI)

Vervuiler betaalt bij invoering MacroBeheersInstrument (MBI)

04-02-2013 Print

Uitsluitend contracten met omzetplafond gevrijwaard

Om de kostenstijging in de zorg te beheersen heeft de minister het MacroBeheersInstrument (MBI) geïntroduceerd. Het MBI is niet nieuw; in 2013 heeft het al zijn intrede gedaan in de huidige tweedelijns GGZ. In 2014 wordt de reikwijdte verbreed en zullen ook de generalistische basis-GGZ en de gespecialiseerde GGZ onder de werking van dit beheersinstrument vallen.
Op dit moment wordt gewerkt met een generiek MBI. In grote lijnen komt het erop neer dat als de uitgaven aan GGZ groter zijn dan het budgettaire kader, het bedrag dat meer is uitgegeven teruggevorderd wordt bij alle declarerende partijen. Dit zijn dus ook de aanbieders die geen contract hebben met zorgverzekeraars. 
De generieke werking van dit beheersinstrument wordt door vele contractanten als oneerlijk ervaren. Immers, iedereen betaalt bij overschrijding mee; niet alleen degene die veel uren werkt en dus veel uren declareert, ook de partijen die niet verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor de overschrijding betalen mee. In opdracht van het ministerie van VWS wordt daarom een model ontwikkeld dat het mogelijk maakt om de korting gedifferentieerd door te berekenen. De gedachte achter dit stelsel is dat ‘de vervuiler betaalt’.
 

Gedifferentieerde MBI
In het gedifferentieerde MBI dat nu ontwikkeld wordt, betaalt niet iedereen mee bij een overschrijding; contracten met een omzetplafond worden gevrijwaard. De eventuele overschrijdingen van het macrobudget worden afgewenteld op niet-contractanten en de contractanten die geen afspraken hebben gemaakt over een omzetplafond.
Dit klinkt redelijk, maar is het dat ook? De NVVP is daar niet van overtuigd. Het systeem draagt een aantal  verborgen nadelen in zich voor veel van onze leden. Zo wordt de markt dichtgetimmerd voor starters. Die krijgen vaak geen contract, en omdat het systeem / de afrekening werkt met een vertraging van twee jaar, worden deze nieuwkomers mogelijk geconfronteerd met een (torenhoge) terugvordering uit het verleden.
Ook voor de overige niet-gevrijwaarde declarerenden brengt dit systeem grote risico’s mee voor de bedrijfsvoering. Een nieuwe verslavingskliniek kan voor een grote budgetoverschrijding zorgen. Omdat de plafondcontracten zijn gevrijwaard, komt de rekening terecht bij de 5% die geen vrijwaring heeft.
Zorgverzekeraars houden in hun budget rekening met het feit dat niet alle contractanten tot het omzetplafond zullen declareren. Als blijkt dat iedereen heeft geproduceerd tot het omzetplafond, dan is er feitelijk sprake van een overschrijding. Aanbieders die een contract hebben met een omzetplafond hoeven zich dan alsnog geen zorgen te maken over een terugvordering. Echter, degenen die geen contract hebben of geen contract met een omzetplafond, zullen de rekening van de overschrijding gepresenteerd krijgen.
Geconcludeerd kan worden dat feitelijk alle aanbieders geforceerd worden om een contract te sluiten met de zorgverzekeraars, omdat anders de niet te beïnvloeden financiële risico’s te fors zijn. De huidige contracteringsronde leert ons dat er inmiddels sprake is van een ongezond machtsevenwicht, waarin zorgverzekeraars alle afspraken binnen het bestuurlijke akkoord geheel naar eigen wens invullen.

Kortom: de NVVP ziet in dit model niet de oplossing van het probleem. Te veel haken en ogen en het beheersinstrument werkt nauwelijks eerlijker. De komende periode zullen we de nadelen onder de aandacht brengen van de beleidsmakers en vragen om aanpassing van dit systeem. Want dit systeem is op zijn best te omschrijven als ‘van de regen in de drup’.

Ook interessant