Over de LVVP

Wel of niet contracteren: twee bestuursleden vertellen over hun afwegingen

Wel of niet contracteren: twee bestuursleden vertellen over hun afwegingen

28-10-2021 Print

De zorgverzekeraars bieden op dit moment de contracten voor 2022 aan vrijgevestigde zorgaanbieders aan. LVVP-leden moeten ook dit jaar weer beslissen of ze al dan niet een contract sluiten met een of meerdere zorgverzekeraars. Niet iedereen maakt hierbij dezelfde afwegingen of komt tot dezelfde conclusie. Zo maken de bestuursleden Annika Cornelissen en Alexandra Sillen een verschillende keuze: Annika werkt volledig contractvrij, Alexandra sluit juist met de meeste verzekeraars een contract. Waarom maken zij deze keuzes?

Een veelgehoorde klacht is dat het contracteerproces veel tijd kost. Het begint al met het inkoopbeleid dat verzekeraars op 1 april publiceren, vervolgens het in de gaten houden van deadlines en het doornemen van het contractaanbod. Alexandra, hoeveel tijd kost dit jou in de praktijk?
‘In oktober reserveer ik altijd ruim een halve werkdag om met de contracten aan de slag te gaan. Maar daarbij ben ik al daaraan voorafgaand wat uren kwijt aan het lezen en ook nadenken over de contracten.’

Het beeld bestaat dat contractvrij werken leidt tot (fors) minder administratie. Klopt dit beeld? En heeft dit voor jullie een rol gespeeld in je keuze om al dan niet contractvrij te werken?
Alexandra: ‘Ik vindt de administratieve lasten van gecontracteerd werken vrij hoog. Naast de contracteren komen er nog andere dingen gedurende het jaar bij kijken, zoals bijvoorbeeld het in de gaten houden van zorgkostenplafonds, het invoeren van contracten en soms zelfs losse prijzen per product in mijn epd, et cetera. Dat ervaar ik wel echt als nadeel.’
Annika: ‘Ik denk dat het beeld dat in de vraag geschetst wordt, klopt. Wij houden geen contractenoverzichten bij, geen budgetplafonds, wij hoeven niet de deadlines voor contractering in de gaten te houden voor de verschillende verzekeraars, contracten helemaal door te spitten en vragenlijsten in te vullen of andere zaken met betrekking tot de praktijkvoering aan te leveren.
Toen mijn collega en ik ruim vijf jaar geleden startten met onze praktijk, waren wij van plan te contracteren. Al snel bleken wij te laat voor sommige verzekeraars (als nieuwe praktijk moesten we in het voorjaar alles al ingediend hebben) en door sommigen werden wij geweigerd, omdat er al voldoende aanbod in de omgeving van Nijmegen aanwezig was. Toen zijn wij verder gaan kijken; onder andere zijn we met collega’s gaan praten die ongecontracteerd werkten. De voordelen en de nadelen werden daardoor veel duidelijker en we hebben toen bewust de keuze gemaakt om niet te contracteren. Ieder jaar bespreken we opnieuw of we wel, niet of gedeeltelijk gaan contracteren, waarbij wij goed proberen te kijken of ons dit als ondernemers voordeel of nadeel oplevert.’

Annika, wat is voor jou de belangrijkste reden om niet te contracteren? Alexandra, wat is voor de jou de belangrijkste reden om wel te contracteren?
Annika: ‘De administratieve lasten en de kortingen op de NZa-tarieven. En daarnaast ook het principiële punt dat wij als professionals de vrijheid willen hebben om de zorg in te richten zoals wij denken dat goede zorg is op basis van professionele inzichten, in plaats van wat de verzekeraar voorschrijft.’
Alexandra: ‘De belangrijkste reden voor mij om contracten te sluiten, is de toegankelijkheid van de zorg voor cliënten. Ik behandel ook mensen die het financieel moeilijk hebben en ook studenten bijvoorbeeld. Voor deze doelgroep is de prijs van de polis vaak belangrijk en zij hebben vaak ook moeite met het betalen van bedragen die bij een (niet volledige) restitutiepolis niet vergoed zouden worden. Ook speelt bij mij mee dat gecontracteerd werken mij het gevoel geeft van meer financiële zekerheid. Al vraag ik me af hoe rationeel dat is, want collega’s die geen contracten afsluiten hebben ook wachtlijsten en aanmeldstops.’

Contracten bieden enerzijds zekerheid, maar naast meer administratie levert gecontracteerd werken ook lagere tarieven op dan contractvrij werken. Welke afwegingen maken jullie hierbij?
Alexandra: ‘Ik heb qua contractvoorwaarden en dus ook vergoedingen een ondergrens van wat ik wel of niet acceptabel vind. Ik contracteer dus wel selectief. In de afgelopen jaren heb ik verschillende contracten niet getekend bijvoorbeeld in verband met hoge afslagen of te lage plafonds en dergelijke. Het voelt wel oneerlijk dat zorgverleners die wél contracten afsluiten, lagere vergoedingen krijgen. Naar mijn idee zou het juist beloond moeten worden als je wel contracteert. Ik ben op dit moment bezig met het contracteren voor 2022 en zie tot mijn schrik dat sommige zorgverzekeraars ruim 10% of zelfs meer dan 15% onder het NZa-tarief vergoeden. Dit terwijl het NZa-tarief al voor de vrijgevestigde setting is gedifferentieerd en anders dan eerdere jaren de kostprijs weergeeft. Het voelt heel erg wrang dat gecontracteerd werken dus betekent dat je in inkomen fors achteruit gaat.’
Annika: ‘Het risico van onvoldoende cliëntenaanbod door ons contractvrije werken is de afgelopen vijf jaren minimaal gebleken. Dit was bij de start van de praktijk echter wel heel spannend en het risico op onvoldoende clientèle hebben we heel bewust genomen. We konden ook niet anders, omdat wij met een paar grote verzekeraars niet meer konden contracteren. En het wordt de komende jaren wéér spannend nu er weinig echte restitutiepolissen over lijken te blijven, wat ik echt een hele kwalijke zaak vind. Mocht het voor onze cliënten financieel onmogelijk worden om bij ons in zorg te komen of te blijven, dan zullen mijn collega en ik opnieuw moeten gaan bekijken wat wij hiermee willen doen. Misschien contracteren, of genoegen nemen met soms fors lagere tarieven. Dit laatste vind ik zelf heel ingewikkeld. Het werk is zwaar (ik heb veel crisisgevoelige cliënten), brengt veel en grote verantwoordelijkheden en verplichtingen met zich mee en er is een ondergrens aan wat wij acceptabel vinden qua tarieven in verhouding tot de verantwoordelijkheden en zwaarte van het werk.’

Uit de jaarlijkse inventarisatie van klachten blijkt dat een aanzienlijk deel van de klachten gaat over de factuur. Patiënten vooraf informeren over de te verwachten kosten is daarom belangrijk. Hoe gaan jullie hiermee om in het licht van al dan niet contracteren?
Alexandra: ‘Ik vermeld op de website met welke verzekeraars ik een contract heb. Ook krijgen alle cliënten een brief mee als ik weet met welke verzekeraar ik het jaar daarop een contract heb. Ik moedig cliënten aan over de precieze voorwaarden van hun polis en restitutietarieven contact op te nemen met hun zorgverzekeraar.’
Annika: ‘Wij bieden veel schriftelijke informatie aan op onze website, in een praktijkfolder en het behandelplan. Over het feit dat wij contractvrij werken en wat dit inhoudt. Iedere cliënt die zich aanmeldt, spreken wij telefonisch vóórdat deze op onze wachtlijst komt. Vrijwel als eerste bespreken wij dat wij contractvrij werken, wat dit inhoudt en wat mogelijke consequenties voor de cliënt kunnen zijn. We adviseren cliënten altijd dit met hun zorgverzekeraar op te pakken. Bij het eerste intakegesprek wordt dit opnieuw besproken en checken wij of cliënten echt goed hebben begrepen hoe het werkt én of zij voor zichzelf hebben uitgezocht hoe het met hun verzekering zit. Als zij bijvoorbeeld een budgetpolis hebben, bespreken wij expliciet met cliënten wat hiervan de consequenties zijn, in de zin van dat zij veel moeten gaan bijbetalen. In onze praktijk heeft dit tot nog toe nauwelijks tot problemen geleid, omdat cliënten precies weten waar zij aan toe zijn.’

Op 1 januari 2022 wordt het zorgprestatiemodel ingevoerd. Hierdoor is de inhoud van de contracten anders dan in voorgaande jaren. Speelt dit nog een rol bij de afweging die jullie maken? Is die afweging dit jaar anders dan in voorgaande jaren?
Alexandra: ‘Ik ben er nu mee bezig en zal ook voor 2022 weer selectief contracteren. Het kost me wel meer tijd dan andere jaren, omdat er veel veranderd is. Ook vind ik het moeilijk om inzicht te krijgen in de (financiële) gevolgen van de contracten. Naast de afweging met betrekking tot de afslagen die een zorgverzekeraar hanteert, is het ook van groot belang dat de voorwaarden en afspraken in een contract voor mij uitvoerbaar en redelijk zijn. Ook daarbij heb ik een ondergrens van wat niet meer acceptabel is voor mij. Een voorbeeld van wat ik niet acceptabel vind is een maximum aantal minuten (1800) per behandeling die in het contract wordt vastgelegd. Dat levert een grote administratieve belasting op. Maar nog veel belangrijker is dat ik de cliënt dan niet de behandeling kan bieden die nodig is. 1800 minuten betekent 30 sessie van 60 minuten of 40 sessie van 45 minuten. Dat is onvoldoende voor psychotherapie (zoals bijvoorbeeld schematherapie bij persoonlijkheidsstoornissen) met wekelijkse sessies.’
Annika: ‘Het zorgprestatiemodel is voor ons geen reden om nu wel te contracteren. Wij maken ons wel zorgen over het feit dat restitutieverzekeringen komend jaar worden uitgekleed en wat dit gaat betekenen voor de betaalbaarheid van de intensieve psychotherapeutische trajecten die wij aanbieden – zowel voor cliënten als voor ons als professionals.
We zien dit nu als onderdeel van het risico dat wij als ondernemers nemen en zullen moeten gaan bijsturen als er geen enkele zuivere restitutieverzekering meer aangeboden wordt waar cliënten gebruik van kunnen maken. Dat kan betekenen dat cliënten moeten gaan bijbetalen tot aan de NZa-tarieven, of dat wij genoegen nemen met een lager uurtarief en dat we toch gaan contracteren.’

Foto: Annika Cornelissen (links) en Alexandra Sillen (rechts). Fotograaf: Ivar Pel

Ook interessant

Complete versie contractenoverzicht beschikbaar op Mijn LVVP

De LVVP heeft het contractenoverzicht voor leden aangevuld met de laatste twee zorgverzekeraars, te weten Zorg & Zekerheid en CZ. ...

Lees meer

Uitnodiging ledenvergadering 17 november 2021

Zoals we u al eerder hebben bericht, vindt op 17 november 2021 de algemene ledenvergadering (alv) van de LVVP plaats. Daaraan voorafgaand ...

Lees meer